آجرک الله يا صاحب الزمان

السّلام علي الحُسين

و علي عليِّ بن الحُسين

و علي اولاد الحُسين

و علي اصحاب الحُسين

يا ربَّ الحُسين

بحقِّ الحُسين اشفِ صدرَ الحُسين

 بظهورِ الحُجّه

قسمت اول :اهمّيّت غدير

بسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم

اَلْحَمْدُ للَّهِِ الَّذي جَعَلَنا مِنَ الْمُتَمَسِّكينَ بِوِلايَةِ أميرِالْمُؤْمِنينَ وَ الْأئِمَّةعليهم السلام

     شهنشاه اقليم ايمان على است

                                    ولىّ خداوند سبحان على است

 وصىّ بلافصل ختم رُسل

                              مروّج به احكام قرآن على است

در طليعه‏ى سال‏گشت غدير، عيد بزرگ خدا، گِرد هم آمده‏ايم تا به ياد اين روز مبارك و فرخنده، جشنِ ولايت و انتصاب مولايمان حضرت مولى‏الموحّدين اميرالمؤمنين علی عليه السلام را گرامى داريم و در اين محفل نورانى و بى‏ريا، به پيشگاه وارث زنده‏ى غدير، امام عصر أرواحنافداه، عرض ادب كنيم و تبريك گوييم. قدوم شما عزيزان را به ديده‏ى منّت مى‏نهيم و به شما خوش‏آمد مى‏گوييم.

 اجازه دهيد سخن از غدير را از گذشته‏اى دورتر آغاز كنيم تا اهمّيّت و عظمت غدير را بيش‏تر بشناسيم. غدير مشعلى هميشه ‏فروزان است كه به اراده‏ى الاهى و به دست آخرينِ پیامبر خدا برافروخته شد تا بشريّت همه‏روزه از نورش بهره گيرد و ره‏توشه‏اى از آن براى سعادت و خوش‏بختى جاودانه‏ى خويش بردارد.

 غدير پيامى الاهى و كتابى هميشه‏ گشوده است تا ما پيوسته در آن نظر كنيم و راه و روش زندگى از آن بياموزيم و به نشانه‏ى ايمان و وفادارى، مسؤوليّت ابلاغ آن را به ديگران در اين عصر و در زمان‏هاى آينده بر عهده گيريم. بياييد با غدير بيش‏تر آشنا شويم و صاحب آن را بشناسيم و به ديگران بشناسانيم.

 سخن از امير غدير است و خانه‏زاد كعبه؛ همو كه به هنگامه‏ى ميلاد، با شكافته ‏شدن ركن مستجار، سه روز ميهمان خدا شد و فرشتگان خدمت‏گزاران آن ضيافت الاهى بودند. با شكافته ‏شدن دوباره‏ى كعبه، آن نادره‏ى دوران به همراه فاطمه بنت‏اسد، چشم در چشم رسول خدا، حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه وآله وسلم گشود و اين‏چنين نجوا كرد:

 بِسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم  قَدْ أفْلَحَ الْمُؤْمِنونَ...

 و حبيب خدا مولود نازنين را در آغوش گرفت و پاسخ داد:

 قَدْ أفْلَحوا بِكَ  يا عَليُّ

 آرى، على جان! به يقين مؤمنان به تو رستگار و سعادتمند شدند.

چنين شد تا نورى ديگر از تبار ابراهيم در آغوش امين مكّه جاى گرفت. قضا را چند سالى بيش‏تر از دوران كودكى وى سپرى نشده بود كه او را به امين مكّه سپردند. بدين‏سان، هم‏دَم و هم‏سخن و هم‏نفس او شد و در دامان او پرورش يافت. با تربيت او قد برافراشت و همراه  او به حرا رفت و به عبادت و بندگى خداى مهربان پرداخت.

 از عام الفيل چهل سال گذشته بود. بيست و هفتم ماه رجب، خدا بر بندگانش منّت نهادو امين مكّه را به پيامبرى مبعوث فرمود و فصل تبليغ دين خدا آغاز شد.

 زاده‏ى ابوطالب عليه السلام در دوران نوجوانى، نخستين ايمان‏آورنده به خدا و پيامبر و اوّلين مسلمان گرديد و همراه و هم‏پاى او گام برداشت.

 در نخستين دعوت آشكارپيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، تنها اجابت‏كننده‏ى رسول خدا او بود كه برخاست و لب به سخن گشود و رسالت پيامبر خاتم را لبّيك گفت و در همان مجلس از سوى مقام رسالت به وصايت و جانشينى منصوب شد.

 در يكى از سخت ‏ترين دوران اسلام شبى كه سران قبايل كفر با نقشه‏ى شيطانى، شمشيرها به روى دعوتگر دل‏سوز خويش آخته بودند در پاسخ به درخواست خفتن در جايگاه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم تنها يك سؤال از رسول خدا كرد: :«آيا شما به سلامت مى‏مانيد؟» و از سلامت‏ماندن خود نپرسيد و چون پاسخ شنيد: «آرى»، گويى آسوده شد و در بستر رسول آرام گرفت. بى آن‏كه زره بپوشد و شمشيرى به‏ دست گيرد و هر دَم در انتظار تكّه‏تكّه‏شدن پيكر، در بستر پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم خوابيد تا حبيب زنده بماند، تا بشريّت از اين رحمت بزرگ الاهى در مسير سعادت و خوش‏بختى برخوردار گردد، تا ظلم و جور از اين جهان رخت بربندد. آرى، او همه چیز خود را در راه دین خدا فدا کرد و خشنودى خالق را به دست آورد؛ آن‏هم در زمانى ‏كه هنوز حكمى براى جهاد و فداكارى نيامده بود و از اين‏رو سرمشق فداكاران شد.

 سيزده سال از بعثت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم گذشته بود كه به مدينة النّبى (يثرب آن‏روز) هجرت فرمود و در پيكارهاى بدر و اُحد و خندق و خيبر و بسيارى ديگر از جنگ‏ها در كنار نبىّ اكرم صلى الله عليه وآله وسلم شركت جست و از فداكارى براى حفظ جان آن فرستاده‏ى رحمت دريغ نورزيد.

 روزى نيز بر بلنداى شانه‏هاى پيامبر، فراز آمد و بت‏ها را در فتح مكّه فروشكست و خانه‏ى توحيد را تطهير كرد.

 كارنامه‏ى 63 سال زندگانى او كه با پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم و قرآن و اسلام شكل گرفته بود مملو از تلاش و فداكارى در تمامى  آن لحظه هاست. در سراسر اين دوران، ارزش‏هاى والاى وجودى و درياى موّاج فضايل بى‏انتهاى آن سَرور راستان صحنه‏هايى آفريد كه او را به اوج منزلت‏ها بُرد و به اين افتخارات نايل گرديد:

 - هم‏گام و همراه پيامبر

 - امير اهل ايمان و برترين انسان پس از رسول خدا

 - برادر و جانشين و دروازه‏ى علم پيامبر

 - پيشواى هدايتگر، حق‏گرا و باطل‏ستيز

 - دعوت‏كننده به قرآن و مفسّر شايسته‏ى آن

 - پرچم هدايت و سفينه‏ى نجات

 - آری علی(ع) با حقّ است و حق با اوست.

 - علی(ع) با قرآن است و قرآن با اوست.

 - دوست او دوست خدا و پيامبر و دشمن او دشمن خدا و پيامبر است.

 - علی صراط مستقيم الاهى و معيار ايمان و نفاق است.

 - نخستين نفر از عترت پيامبر است كه امانت گران‏سنگ و عامل هدايت و جلوگير از ضلالت پس از رسول خداست.

 - از پليدى‏ها و لغزش‏ها به ‏دور و از اصحاب كِساء است.

 آرى،... او فضايل بى‏شمارى را به خود اختصاص داده که در این مجموعه یارای پرداختن به آنها نیست اما در اهمّيّت و عظمت غدير همين بس كه وجود چنين شخصيّتى، محور غدير است.

 غدير اگردر اجتماع بى‏همانند آن روز از سراسر سرزمین های اسلامى و از قبايل مختلف تشكيل مى‏شود و راويان فراوانش نقل آن را به تواتر مى‏رسانند،

 غدير داراى محتوايى است كه ریشه در قرآن دارد و براساس فرمان و اراده‏ى الاهى و به ‏طور رسمى به‏صورت وحى، از آسمان بر پيامبر فروفرستاده مى‏شود و جدّيّت خطاب و ابلاغ به حدّى است كه با صورت ‏نگرفتنِ آن، زحمات 23 ساله‏ى برترين شخص عالَم به سرانجام نمى‏رسد و به مصداق« فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه» تمامى آن تلاش‏ها زير سؤال مى‏رود،

 غدير  پيام‏رساننده‏اى چون آخرين پيام‏آور الاهى دارد كه جز وحى نمى‏گويد و قول و فعلش حجّت است،

 غدير  يادآور شايستگى‏ها و فضايل امير ابرار و اعلام رسمى و آشكار و فراگير رهبرى و ولايت و امامت   اميرالمؤمنين و فرزندانش تا آخرین روز دنیاست،

 غديرمایه ی تكميل دين و اتمام نعمت و رضايت خداست.

 غدير برترین عید نزد پيامبر و پيشوايان راستين اسلام است.

آری غدير با تمام غرض‏ورزى‏ها و تحريف‏ها و دشمنى‏ها و به دليل روشنى و وضوح و دلالت و تواتر و اسنادش،  سند هميشه‏زنده‏ى تاريخ و حماسه‏اى جاودانه است كه اينك بعد از چهارده قرن به دست ما رسيده که حتّى عالمان مكتب خلافت را نيز به نقل و روايت واداشته است. آری، غدير بنا به تمام اين دلايل كه گفتيم اهمّيّتش را به هر انسان طالب سعادت مى‏رساند و مى‏فهماند؛ امّا بالاترين عظمت و اهمّيّت غدير مديون شخصيّت والاى امير اهل ايمان حضرت مولى‏الموحّدين امام علىّ‏بن ابى‏طالب عليه السلام است كه به گوشه‏اى از صفات و ويژگى‏هايش اشاره كرديم.

 زمان غدير، مكان غدير، اصحاب غدير، بيعت غدير، الاهى‏بودن غدير... همه و همه اين رخ‏داد بزرگ را در جايگاهى مهمّ و حسّاس از تاريخ قرار مى‏دهد و على عليه السلام، كه سبب ماندگارى و جاودانگى غدير است را در یکی عظیم ترین و حساس ترین فرازهای تاریخ.

 اگر على عليه السلام در ميانه‏ى صحنه‏ى غدير نبود، پيامبر دست چه كسى را بالا مى‏برد كه مورد تأييد خدا باشد و راهش را به‏گونه‏اى ادامه دهد تا زحمات 23 ساله‏ى ایشان هَدَر نرود؟!

 اگر على عليه السلام در كنار آن بركه حاضر نمى‏بود، دست مردم در دست چه كسى گذارده مى‏شد تا آنان را به اوج سعادت و عظمت و ايمان و به سراى بهشت رهنمون گردد؟!

مگر نه تنها اوست كه مى‏تواند در جانشينى پيامبر خداوند، پاسدار دين و شرف و برترى و افتخار و نگهبان همه‏چيز باشد؟ كدام انسان ديگرى پس از پيامبر، فضايلى چون على دارد؟

 آرى، همه‏چيز «غدير» كه نه، همه‏چيز «اسلام» پس از پيامبر، به على علیه السلام برمى‏گردد و در يك كلام، او روح اسلام است.

اينك كه اهمّيّت غدير را شناختيم و راز عظمت غدير برايمان آشكار شد، همراهمان باشید تا در بخشى ديگر سفری به آن و نظاره‏گر منبرى باشيم كه دست رسول خدا دست يداللَّهى علىّ مرتضى را بر فراز آورده و آخرين پيام الاهى را مى‏رساند؛ پيامى كه اگر به گوش جان كسى برسد و محتواى آن را نپذيرد، اين عمل او برابر با خروج از وادى ايمان و بندگى خداست.

 كتاب‏هايى كه به نمايش گذارده شده است، هر كدام به نحوى شما را با موضوعات عرضه ‏شده بيش‏تر آشنا مى‏كند.

درآخرين بخش مى‏توانيد آثار موجود را براى مطالعه تهيّه كنيد و پاسخ پرسش‏هاى خويش را دريافت داريد.

 از خداى مهربان مسألت داريم ما را از متمسّكين به ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام و فرزندان پاکش قرار دهد و توفيق پيروى و تبعيّت از آخرين بازمانده‏ى عترت، حضرت مهدى عجَّل‏اللَّه‏تعالى‏فرجه را به ما عنايت فرمايد.

معرفی چند کتاب در موردامام زمان 

               حديث سرداب/ سيدمجتبي بحريني/ انتشارات منير

حوادث تاريخي و رويدادهاي مربوط به سال‌هاي نخست

غيبت صغرای امام زمان علیه السلام و دوران حکومت خلفای

عباسی و موقعیت تاریخی شهر سامرا و خانه ی امام زمان

 علیه السلام

     خاطره­ی آن شب/ سيد جمال‌الدين حجازي/ انتشارات  نيك معارف

 بازگويي خاطره‌اي راستين از شرف يابي مردي پارسا و

درستكار به حضورامام زمان علیه السلام و داستان ولادت و

حوادث دوران امامت آن پيشواي بزرگ با نثري جذّاب و روان

                گزارش ميلاد/ عبدالحسين طالعي/ انتشارات نبأ

بازنويسي بخشي از كتاب مشهور منتهي الآمال در باره

روايات ميلاد حضرت ولي عصر عليه‌السّلام

         گزارش لحظه به لحظه از ولادت امام زمان عليه‌السّلام/       

محمدرضا انصاري/ انتشارات دليل ما

گزارشي مستند از ماجراي مهاجرت حضرت نرگس و داستان

ولادت امام زمان عليه‌السّلام كه همچون ولادت حضرت

موسي پنهاني و به دور از اطلاع حاکم وقت بود .

يا صاحب الزمان

رواق منتظر چشم من آشيانه توست

کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

بسم الله الرحمن الرحیم

صلی الله علیک یا صاحب الزمان

آمدم اينجا كه يار خويش را پيدا كنم             ديده  را   از  روي  نور  ماه  او  بينا  كنم

آمدم  اينجا  كه  ردپاي  مولا  را  مگر             در كنار زمزم و  ركن  و  حجر  پيدا  كنم

آمدم اينجا تا  شايد  به  هنگام  طواف               او طواف كعبه و من طوف آن مولا  كنم

آمدم اينجا كه در ديدار روي ماه او                عقده‌هاي  قلب پر  اندوه  خود  را  واكنم

حج از فرايض بزرگ اسلام و ارزشمندترين عمل براي نزديكي به خداست. حج بهايي جز بهشت جاويدان ندارد و جاي جاي اين حرم پاك كانون نور است. كعبه‌ را ابراهيم خليل بنا نهاد و او بود که پس از گذراندن آزمایش­های سخت الهی به مقام رفيع امامت رسيد. از اين رو اولين سنگ بناي كعبه با امامت پيوند خورد. امامي كه اولين ايشان حضرت علي عليه‌السّلام در آنجا متولد شد وآخرين ايشان يعني آخرين فرزند معصومش درهنگام ظهور دركناره‌ي آن قيام عدالت گستر خويش را آغاز می كند. بار دیگر پيوند خانه‌ي خدا و امام در سال هشتم هجري مستحکم شد. آن زمان كه علي عليه‌السّلام به دستور پيامبر بر دوش آن بزرگوار ايستاد و مركز توحيد را از بت‌هاي جاهليّت پاك كرد. سال بعد يعني در سال نهم هجري اميرمؤمنان علي عليه‌السّلام از جانب پيامبر مأمور شد تا در مراسم حج آيات سوره‌ي برائت را براي مردم قرائت كند تا مردم را از حج جاهلي نهي كند و به حج ابراهيمي دعوت نماید.

امام باقر عليه‌السّلام درباره مراسم حج مي‌فرمايند:

« رسول خدا صلي‌الله عليه و آله از مدينه عازم سفر حج شد در حالي كه همه‌ي احكام دين را غير از حج و ولايت بر مردم ابلاغ كرده بود. جبرئيل عليه‌السّلام نزد او آمد و عرضه داشت: اي محمد ! ، خداوند بلند مرتبه بر تو سلام مي‌رساند و مي‌فرمايد : من پيامبري از پيامبران و رسولي از فرستادگانم را قبض روح نكردم مگر بعد از كامل كردن دينم و تأكيد بر حجتم. از دين تو دو اصل باقي مانده؛ حج و ولايت. من زمينم را از حجتم خالي نگذاشتم و هرگز خالي نخواهم گذاشت. »

پيامبر صلي‌الله عليه و آله در غدير دست اميرالمؤمنين عليه‌السّلام را به عنوان امام زمان، امام دوران و خليفه‌ي خدا بلند كرد و فرمود:

«من كنت مولاه فهذا عليٌ مولاه»

« آگاه باشيد هر كه من مولاي اويم از اين پس علي مولاي اوست»

و در انتهاي اين خطابه‌ي پرشكوه تاريخي حضرت مهدي عليه‌السّلام را به عنوان آخرين امام معرفي نمود و فرمود:

« اي مردم، بدانيد كه آخرين امامان پس از من فرزندم مهدي است.»

بدين جهت خداوند پيامبر صلي‌الله عليه و آله را اينگونه اجر نهاد و آيه‌ي اكمال را بر او نازل كرد:

« امروز دين شما را كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام كردم و اسلام را آیين برگزيده‌ي شما دانستم.»

با نزول اين آيه و واقعه‌ي غدير دين خدا با معرفي امام كامل شد و نعمت رسالت الاهي با معرفي امام علي عليه‌السّلام به كمال خود رسيد.

امام باقر عليه‌السّلام با مشاهده‌ي طواف‌كنندگان كعبه فرمودند:

« مردم در جاهليّت نيز اين­چنين هفت دور بر گرد كعبه مي‌گشتند. مردم مكلف‌اند اطراف اين سنگ‌ ها بگردند اما بايد پس از آن نزد ما آيند و مودّت و محبت و آمادگي­شان را بر ما عرضه كنند.»

آري، كعبه بدون امامت، حج بدون ولايت و طواف بدون امام زمان عليه‌السّلام پذيرفته نيست و خوشا به حال زایري كه قبل از سفر، امام زمانش را بشناسد. او را امان خداوندي بداند، با او نجوا كند و با او سر و سري داشته باشد و با نيت ديدار او پاي به اين سفر روحاني بگذارد. زایران مي‌دانند كه سفر حج سفري است كه امام زمان عليه‌السّلام در آن ايام در آن سرزمين حضور دارد و شايسته‌تر اين است كه تكبير و تسبيحشان با ذكر يا صاحب الزمان يا صاحب الزمان به اوج آسمان بالا رود.

ابومحمد نصيري پنجاه و چهار مرتبه به حج بيت‌الله الحرام مشّرف شد به اميد اينكه جمال دل آراي امام زمان عليه‌السّلام را زيارت نمايد. پس از رسيدن به آرزويش حضرت مهدي عليه‌السّلام به او فرمود:

« اي حسن، آيا فكر كردي كه امر تو بر ما مخفي بود. به خدا قسم هر حجي كه تو انجام دادي من با تو بودم. »

 آري، او نه در مراسم حج بلكه در همه‌ي حالات همراه با مؤمنان حقيقي است. آنان را مي‌بيند و در حالي كه مردم ايشان را نمي‌بينند و آن‌ها را دعا مي‌كنند.

محمدبن عثمان نائب دوم امام زمان عليه‌السّلام مي‌گويد:

« آخرين بار حضرت مهدي عليه‌السّلام را در بيت‌الله الحرام ديدم كه دعا مي‌كرد:

اللهم انجزلي ما وَعدتني

خداوندا وعده‌اي را كه به من دادي محقق فرما».

جلوه‌ي حقيقي پيوند كعبه با امام در ظهور امام عصر عليه‌السّلام كامل مي‌گردد.

امام صادق عليه‌السّلام فرمودند:

«چون مهدي ظهور كند، به مسجدالحرام رود و رو به كعبه و پشت به مقام ابراهيم مي‌ايستد. دو ركعت نماز مي‌گذارد و آنگاه ندا مي‌دهد اي مردم، منم يادگار آدم، منم يادگار ابراهيم، منم يادگار اسماعيل و منم يادگار محمّد...»

و مي‌بينيم كه او استاده بر ديوار كعبه

دلش پر جوش ولي سيماي او آرام

به دستش قبضه‌ي شمشير، جهان در زير پايش رام

و مي‌بينيم كه او پيراهني بر تن ز عهد كربلا دارد

و همراهش هزاران حادثه با صد بلا دارد

همان پيراهن خوش بوي زهرايي

به روي لب به صوتي خوش ندا دارد

نداي گرم داوودي است و يا از كبريا دارد؟

همي گويد منم مهدي

منم هادي

منم آن مایه­ی شادی

منم آن پور پاك حيدر و زهرا

منم آن معنی طه ...

آري او مي‌آيد و او از كعبه ظهور خواهد كرد و آناني كه بر دوستي امام­شان پايدار بوده‌اند او را اميد و پناه زندگاني خود قرار داده‌اند و در دوران پرمحنت غيبت به عهد و پيمان­شان با او استوار بوده‌اند، از سراسر كره ي خاكي به سوي او پر مي‌كشند تا در روز ظهورش با او بيعت كنند. و اينك شادمان از میلادش و مشتاق در انتظارش. دير زماني است كه چشم به ديوار كعبه دوخته‌ايم. دل در گرو مهرش بسته‌ايم و بر آستان خداوند زانو زده‌ايم و از او ظهورش را مي‌خواهيم.

آري، گوش فرا داده‌ايم تا از وراي كعبه گوش جانمان را نوازش دهد:

اي جهانيان ! انا بقيه الله المنتظر

و چه شنيدني است آن آسماني سروش و چه ديدني است آن صحنه‌ي پر جوش و خروش كه آمدنش و ظهورش نزديك است و دوران هجرانش پايان مي‌يابد.

مهم اين است كه ما آماده باشيم و با شور و شعف انتظار او را بكشيم. شايسته باشيم و نيك رفتار زيرا خداي بزرگ چنين اراده كرده است.

كه آينده‌ي جهان در اختيار، بندگان نيكش باشد:

انَّ الارض يرثها عبادي الصالحون

به درستی که زمین به بندگان صالح خدا خواهد رسید

آري انتظار تاريخ به پايان مي‌رسد. و بندگان صالح و پاک خداوند وارثان زمين خواهند شد.

زمين از سر شوق و شادي و شعف و با آشكار نمودن تمامي ثروت­‌هايش در جشن ظهور غرق در آباداني و كمال و سرور مي‌شود. انسان‌ها دست­هایشان در دست ولي زمان، قرار مي‌گيرد و تا انتهاي سعادت، تا قله‌ي كمال پرواز مي‌كنند و اوج مي‌گيرند.

و اين آغاز شيرين داستان صالحان زمين خواهد بود.

بیایید دست دعا به آسمان بگشاییم و ظهور او را از خداوند بخواهیم

اللهم عجل فرجه و سهل مخرجه

السلام علیک یا امیرالمومنین

سالروز شهادت امیر عوالم وجود مولی

 الموحدین

 علی علیه السلام را به پیشگاه مقدس

 امام زمان

علیه السلام تسلیت عرض می کنیم

روزه دار بايد منتظر ايام ظهور

حضرت مهدي عليه السلام و

وعده الهي باشد

أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ حَسَّنَ مِنْكُمْ فِي هَذَا الشَّهْرِ خُلُقَهُ كَانَ لَهُ جَوَازاً عَلَى الصِّرَاطِ يَوْمَ تَزِلُّ فِيهِ الْأَقْدَامُ وَ مَنْ

خَفَّفَ فِي هَذَا الشَّهْرِ عَمَّا مَلَكَتْ يَمِينُهُ خَفَّفَ اللَّهُ عَلَيْهِ حِسَابَهُ وَ مَنْ كَفَّ فِيهِ شَرَّهُ كَفَّ اللَّهُ عَنْهُ غَضَبَهُ يَوْمَ

يَلْقَاهُ وَ مَنْ أَكْرَمَ فِيهِ يَتِيماً أَكْرَمَهُ اللَّهُ يَوْمَ يَلْقَاهُ.

اي مردم! هركس اخلاق خود را در اين ماه نيكو كند، از صراط، آسان بگذرد، آن روز كه  

قدمها، بر آن بلغزد. هركس در  اين ماه كارهاي غلامان و مستخدمان خود را سبك گرداند،

خدا در قيامت حساب او را آسان كند.
 

هركس در اين ماه از آزار رساندن به مردم خودداري كند، حق تعالي، روز قيامت،خشم خود

را از او بازدارد.

 هركس در اين ماه يتيم بي پدري را گرامي دارد، خدا او را در قيامت عزيز گرداند.

 وَ مَنْ وَصَلَ فِيهِ رَحِمَهُ وَصَلَهُ اللَّهُ بِرَحْمَتِهِ يَوْمَ يَلْقَاهُ وَ مَنْ قَطَعَ فِيهِ رَحِمَهُ قَطَعَ اللَّهُ عَنْهُ رَحْمَتَهُ يَوْمَ يَلْقَاهُ

وَ مَنْ تَطَوَّعَ فِيهِ بِصَلَاةٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ وَ مَنْ أَدَّى فِيهِ فَرْضاً كَانَ لَهُ ثَوَابُ مَنْ أَدَّى سَبْعِينَ

فَرِيضَةً فِيمَا سِوَاهُ مِنَ الشُّهُورِ.

هركس در اين ماه صله رحم كند و با خويشان بپيوندد، خدا او را در قيامت به رحمت خود

واصل گرداند و هركس در   اين ماه رابطه اش را با خويشان خود قطع كند،خداوند در

قيامت رحمت خود را از او دريغ نمايد.
 

هركس در اين ماه نماز مستحبي بپا دارد، خداوند او را از آتش جهنم برهاند و كسي كه نماز

واجبي بجا آورد، خداوند  ثواب هفتاد نماز واجب در ماههاي ديگر را به او عطا كند.

وَ مَنْ أَكْثَرَ فِيهِ مِنَ الصَّلَاةِ عَلَيَّ ثَقَّلَ اللَّهُ مِيزَانَهُ يَوْمَ تَخِفُّ الْمَوَازِينُ وَ مَنْ تَلَا فِيهِ آيَةً مِنَ الْقُرْآنِ كَانَ لَهُ

مِثْلُ أَجْرِ مَنْ خَتَمَ الْقُرْآنَ فِي غَيْرِهِ مِنَ الشُّهُورِ.

هركس در اين ماه بسيار بر من صلوات فرستد، خداوند كفه سبك اعمال او را سنگين

گرداند.

وهركس كه در اين ماه يك آيه از قرآن تلاوت كند، ثواب كسي را دارد كه در ماههاي ديگر

قرآن را ختم كرده باشد.

وسائل ‏الشيعة ج : 10 ص : 314

وَ ارْفَعُوا إِلَيْهِ أَيْدِيَكُمْ بِالدُّعَاءِ فِي أَوْقَاتِ صَلَاتِكُمْ‏فَإِنَّهَا أَفْضَلُ السَّاعَاتِ يَنْظُرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهَا بِالرَّحْمَةِ

إِلَى عِبَادِهِ يُجِيبُهُمْ إِذَا نَاجَوْهُ وَ يُلَبِّيهِمْ إِذَا نَادَوْهُ وَ يُعْطِيهِمْ إِذَا سَأَلُوهُ وَ يَسْتَجِيبُ لَهُمْ إِذَا دَعَوْهُ.

 در اوقات نماز، دستهاي خود را به دعا برداريد، زيرا كه وقت نماز بهترين ساعتهاست و در

اين اوقات، حق تعالي با رحمت، به بندگانش مي نگرد و اگر با او مناجات كنند، پاسخشان

دهد و چنانچه او را ندا كنند لبيكشان گويد و اگر از او بخواهند عطا كند و چون او را

بخوانند مستجابشان گرداند.

أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَنْفُسَكُمْ مَرْهُونَةٌ بِأَعْمَالِكُمْ فَفُكُّوهَا بِاسْتِغْفَارِكُمْ وَ ظُهُورَكُمْ ثَقِيلَةٌ مِنْ أَوْزَارِكُمْ فَخَفِّفُوا عَنْهَا

بِطُولِ سُجُودِكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ أَقْسَمَ بِعِزَّتِهِ أَنْ لَا يُعَذِّبَ الْمُصَلِّينَ وَ السَّاجِدِينَ وَ أَنْ لَا يُرَوِّعَهُمْ بِالنَّارِ

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ.

اي مردم! جانهايتان در گرو اعمال شماست. پس با طلب آمرزش از خدا، آنها را از گرو،

خارج كنيد. پشت شما از بار گناهان سنگين است، پس با طولانی کردن سجده ها، آن را

سبك گردانيد و بدانيد كه حق تعالي به عزت خود سوگند ياد كرده است كه نمازگزاران و

سجده كنندگان در اين ماه را عذاب نكند و در روز قيامت آنها را از آتش دوزخ در امان

دارد.

أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ فَطَّرَ مِنْكُمْ صَائِماً مُؤْمِناً فِي هَذَا الشَّهْرِ كَانَ لَهُ بِذَلِكَ عِنْدَ اللَّهِ عِتْقُ نَسَمَةٍ وَ مَغْفِرَةٌ لِمَا مَضَى

مِنْ ذُنُوبِهِ، قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَلَيْسَ كُلُّنَا يَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ فَقَالَ ص اتَّقُوا النَّارَ وَ لَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ اتَّقُوا النَّارَ وَ

لَوْ بِشَرْبَةٍ مِنْ مَاء.ٍ

 اي مردم! هركه از شما روزه دار مؤمني را در اين ماه افطار دهد، نزد خدا پاداش بنده آزاد

كردن و آمرزش گناهان گذشته  اش را خواهد داشت.

برخي از اصحاب گفتند: يا رسول الله! همه ما قادر به انجام آن نيستيم. حضرت فرمود: با

افطار دادن روزه داران، از آتش جهنم بپرهيزيد اگرچه به نصف دانه خرما و يا به يك جرعه

آب باشد.